Πέτρος Στεριώτης: Η αγοραία νομισματική έκφραση “cash is king” προσωρινά παραλλάσσεται σε “cash is confetti”
Ζούμε την επιστροφή στη δεκαετία του ’80, τρόπον τινά, με τον πληθωρισμό να κινείται στις παρυφές του 10% στις μεγάλες Οικονομίες και την μεγάλη εικόνα στο θέμα της ακρίβειας να μην αλλάζει ακόμη παρά τη μία, ή την άλλη πληθωριστική μέτρηση που μπορεί να ανακοινωθεί ελαφρώς χαμηλότερη, από τις ήδη ‘βεβαρυμμένες’ προβλέψεις.
Σε αυτό το μακροοικονομικό περιβάλλον στο οποίο η πραγματική, ήτοι η μετατρεπόμενη σε Αγαθά και Υπηρεσίες ανταλλακτική αξία του χρήματος ελαττώνεται, η αγοραία νομισματική έκφραση “cash is king” προσωρινά παραλλάσσεται σε “cash is confetti”.
Ο πληθωρισμός “ροκανίζει” τα κέρδη των Εισηγμένων και αυξάνει το κόστος παραγωγής και διάθεσης, όπερ σημαίνει ότι κάθε Ευρώ, Δολάριο κλπ καθαρού κέρδους, κερδίζεται με περισσότερο “ιδρώτα και αίμα”.
Δεν είναι δα όλες οι Επιχειρήσεις του Πλανήτη Εταιρείες εξόρυξης, παραγωγής και εμπορίας Ενέργειας, για να αποκομίζουν premium στις αποτιμήσεις τους, λόγω της ανόδου των εν λόγω τιμών.
Στην ουσία οι υπόλοιπες, οι ενεργοβόρες Εταιρείες, προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο δυνατό στην προσπάθεια απορρόφησης των πληθωριστικών πιέσεων και μετακύλισής τους στους Καταναλωτές, δίχως όμως η επιθετικότητά των δικών τους ανατιμήσεων, να τις οδηγήσει σε χαμηλότερα και ίσως για πάντα απωλεσθέντα χαμένα μερίδια Αγοράς.
Στον αντίποδα θα αντιτείνουμε βέβαια, ότι χαρακτηριστικό παράδειγμα “κερδισμένων” της επιτοκιακής συγκυρίας, είναι όσοι εταιρικοί χρεώστες αποπληρώνουν πάγιες σταθερές δόσεις Τραπεζικών δανείων και ομολόγων, οι οποίες ουσιαστικά γίνονται πιο ασήμαντες λόγω του πληθωρισμού.
Σε κάθε περίπτωση αναγνωρίζουμε τα ξεκάθαρα μηνύματα της Αμερικάνικης Federal Reserve να κάνει “whatever it takes” (για να θυμίσουμε την έκφραση που χρησιμοποίησε κάποτε ο Ντράγκι για να “διασώσει” το Ευρώ), προκειμένου να ανακόψει το “ράλι” του πληθωρισμού, ακόμη και αν το τίμημα των επιτοκιακών αυξήσεων, λέγεται είσοδος της Οικονομίας σε υφεσιακά ύδατα.
Πάλι καλά που το σκεπτικό της Fed το ενστερνίστηκε, έστω και με την γνωστή της “χρονοκαθυστέρηση”, η ΕΚΤ και ενώ οι τσέπες των Ευρωπαίων σφαδάζουν, ανεξάρτητα από τους όποιους πολιτικής υφής εξωραϊσμούς και την απόδοση όλων των ευθυνών για την απώλεια της αγοραστικής αξίας σε “τρίτους”.
Για να μην υπάρχουν αυταπάτες, ο στόχος των Κεντρικών Τραπεζών για ετησιοποιημένες πληθωριστικές μετρήσεις πέριξ του 2% θα χρειαστεί πόνο και χρόνο μέχρι να επιτευχθεί, με την “προσγείωση” της Οικονομίας και κατά συνέπεια των Διεθνών Χρηματιστηρίων, να αναμένεται ότι θα συνοδευτεί από περαιτέρω “αναταράξεις”.
Σε επίπεδο μάκρο, η Αγορά Εργασίας στις μεγάλες Οικονομίες ίσως δεχθεί “πυρά”, λόγω “στενέματος” στη μελλοντική πλήρωση νέων θέσεων από τις Επιχειρήσεις, ειδικά στις περιπτώσεις που το εργοδοτικό κόστος, σε σχέση με την οριακή παραγωγικότητα θα λογίζεται ως “τσιμπημένο”.
Τα χαμηλότερα διαθέσιμα εισοδήματα και οι “προσεκτικότερες” προσδοκίες των καταναλωτών για το μέλλον, αναμένεται να περιορίσουν σε ένα βαθμό την τελική ζήτηση και άρα τα προεξοφλούμενα από αναλυτές και επενδυτές επιχειρηματικά κέρδη, τα οποία σε τελική ανάλυση αποτελούν την “πεμπτουσία” της χρηματιστηριακής αποτίμησης.
Στο τρέχον “άνω – κάτω” διεθνές χρηματιστηριακό περιβάλλον, τη δική της σημασία έχει η παραμονή της τιμής του Χρυσού σε μεταπανδημικά χαμηλά, με τους επενδυτές στα Πολύτιμά Μέταλλα να επιβεβαιώνουν έτσι την προτίμησή τους προς το Δολάριο και λιγότερο προς τα Περιουσιακά Στοιχεία (ETFs και παράγωγα) του Πολύτιμου Μετάλλου.
Στα καθ’ ημάς, αναγνωρίζουμε την αισιοδοξία για το μέγεθος του Ελληνικού ΑΕΠ, το οποίο συνάδει με μία Εθνική Οικονομία η οποία έχει “ανέβει επίπεδο”. Η άνοδος του ΑΕΠ μεγαλώνει τον παρονομαστή στο κλάσμα χρέος/ΑΕΠ και επαναφέρει μετά από χρόνια τον εν λόγω μετρητή ρίσκου αποπληρωμής και στάσης πληρωμών σε πιο βιώσιμα επίπεδα.
ΠEΤΡΟΣ ΣΤΕΡΙΩΤΗΣ
Πέτρος Στεριώτης (Χρηματιστής) Petros Steriotis 